บทความทั้งหมด

การสอนแบบสองภาษามีหลายรูปแบบสิ่งที่สำคัญของการสอนแบบนี้ คือ สอนภาษามือไทยเป็นภาษาแรกจนเด็กสามารถใช้ภาษามือไทยได้เป็นอย่างดี สอนภาษาไทยเป็นภาษาที่สองในรูปของภาษาเขียนอง สอนโดยครูสองคน คือ ครูหูหนวกและครูที่มีการได้ยิน (ครูทั้งสคนต้องรู้ภาษามือและภาษาไทย) - ใช้ภาษามือไทยเป็นภาษาในการเรียนการสอน - สอนภาษามือไทยแยกจากภาษาไทย

เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยินนั้นโดยทั่วไปเชื่อว่า มีชีวิตที่เสียเปรียบมากในสังคมที่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับภาษาและการสื่อสาร เด็กจะมีปัญหาทางภาษาและการพูดมากเนื่องจากสภาพการได้ยินมีความบกพร่อง การแสดงออกทางอารมณ์ของเด็กจะใช้พฤติกรรมทางกายเป็นสื่อแสดงออกมา การเรียน การปรับตัวในสังคม และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนจะด้อยกว่าเด็กปกติ เนื่องจากไม่สามารถใช้ประโยชน์จากการสื่อสารได้เหมือนคนอื่น เด็กที่พัฒนาการทางภาษาช้า แต่ความสามารถทางสติปัญญาเท่าเด็กปกติทุกอย่าง เพียงแต่มีข้อจํากัดทางภาษาจึงทำให้ดูเหมือนว่า เด็กด้อยกว่าเด็กอื่นๆ ทั่วไป การปรับตัวแตกต่างไปจากเด็กปกติ บางครั้งดูโดดเดี่ยว เหงาหงอย

การสะกดตัวอักษรด้วยนิ้วมือ คือ การสะกดตัวอักษรด้วยนิ้วมือเป็นวิธีการสื่อสารชนิดหนึ่งที่ใช้ในหมู่ผู้ที่สูญเสียการได้ยินหรือคนหูหนวกหรือบุคคลปกติที่ต้องการจะสื่อความเข้าใจกับคนหูหนวก แทนตัวพยัญชนะ สระวรรณยุกต์ ตลอดจนสัญลักษณ์อื่นๆของภาษาประจําชาติเพื่อการสื่อสารหรือการเขียนในอากาศนั่นเอง โดยทั่วไปแล้วตัวอักษรที่สะกดนิ้วมือของภาษาใดจะมีจํานวนเท่ากับตัวอักษรของภาษานั้น

เทคนิคการสอนก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะทําให้การเรียนการสอนของบุคคลที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาได้ประสบผลสําเร็จการเรียน ซึ่งเทคนิคการสอนมีหลายวิธีด้วยกัน ดังนี้ 1. เทคนิคการกระตุ้นเตือน (Prompting) เป็นเทคนิคสําคัญประการหนึ่งที่ใช้ในการช่วยเหลือบุคคลที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ให้เกิดการเรียนรู้ ประเภทของการกระตุ้นเตือนที่นิยมใช้มี 4 ชนิด คือ การเรียกร้องความสนใจจากเด็ก (Elicitaion) การกระตุ้นเตือนทางกาย (Physical Prompting) การกระตุ้นเตือนด้วยท่าทาง (Gestural Prompting) การกระตุ้นด้วยวาจา (Verbal Prompting)

ภาษามือ คือ ภาษาสำหรับคนหูหนวก (บุคคลที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน) ใช้มือ สีหน้ากิริยาท่าทางประกอบในการสื่อความหมายและถ่ายทอดอารมณ์ แทนการพูด ด้วยเหตุที่คนหูหนวกไม่ได้ยินเสียงพูดเหมือนคนปกติ จึงไม่สามารถพูดได้ แต่สายตาของเขาปกติมองเห็นกิริยาอาการท่าทางต่าง ๆ ที่เคลื่อนไหวไปมาได้

ออทิซึมเป็นความบกพร่องที่รู้จักมาเป็นเวลา 70 ปีแล้ว ในประเทศสหรัฐอเมริกาได้อธิบายอาการออทิซึมว่าเป็นความบกพร่องทางด้านพัฒนาการ ลักษณะของออทิซึมมักปรากฏให้เห็นได้ในช่วงระหว่าง 3 ปีแรกของชีวิต จากความผิดปกติของระบบประสาทจึงส่งผลต่อการทำงานของสมอง (Autism Society of America, 2007) สำหรับประเทศไทย ดารณี อุทัยรัตนกิจ (2552) ได้ให้คำนิยามของออทิซึม โดยอธิบายว่า ออทิซึม หมายถึง พัฒนาการที่ผิดปกติซึ่งมีจุดกำเนิดจากประสาทชีววิทยา และส่งผลกระทบต่อความสามารถของบุคคลในการสื่อสารความคิดและความรู้สึก การใช้จินตนาการ การสร้างสัมพันธภาพกับผู้อื่น การเปลี่ยนแปลง การรับสัมผัส และการรับรู้ความเป็นไปรอบตัว

1. แนะนําครอบครัวของบุคคลที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ในเรื่องต่อไปนี้ 1.1 ให้พบกับครอบครัวที่มีลูกเป็นบุคคลที่มีความบกพร่องทางการได้ยินเหมือนกัน เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเลี้ยงดูลูก 1.2 ให้พบกับคนหูหนวกและคนหูตึงผู้ใหญ่ที่เป็นต้นแบบได้ เพื่อให้ผู้ปกครองมองเห็นแนวทางในการเลี้ยงดูลูก 1.3 ผลกระทบที่เกิดจากความบกพร่องทางการได้ยินที่จะเกิดกับเด็ก เช่น การรับรู้ การสื่อสาร และพัฒนาการทางภาษาที่ล่าช้า 1.4 การเลี้ยงดูลูกที่มีความบกพร่องทางการได้ยินอย่างไรจึงจะไม่ทำให้ลูกเป็นคนพิการ 1.5 ความสำคัญของการได้ยินที่เหลืออยู่ของเด็ก การฝึกให้เด็กได้ใช้การได้ยินที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์ การฝึกฟังตั้งแต่เด็กอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง

การสอนพูด เป็นวิธีการสอนภาษาให้แก่นักเรียนที่มีการสูญเสียการได้ยินน้อยกว่า 90 เดซิเบลหรือเด็กที่หูตึงแต่กำเนิดไม่พูดหรือพูดช้าสามารถจะฝึกให้เด็กรู้จักฟังและรู้จักพูดได้ผู้ที่ทำหน้าที่นี้ต้องได้รับการศึกษาฝึกอบรมมาเป็นพิเศษ คือต้องมีกำลังใจ มีความอดทนและมีเวลาในการฝึกสอนซึ่งอาจจะต้องใช้เวลานับเป็นปีจึงจะสอนให้พูดได้นอกจากนี้ยังต้องได้รับความร่วมมือกับบุคคลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย

หลักสูตรสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ในปัจจุบัน ใช้หลักสูตร ดังนี้ 1. ใช้หลักสูตรเดียวกับเด็กปกติ คือ หลักสูตรการศึกษาระดับปฐมวัยฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2546 หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 โดยมีการปรับปรุง เปลี่ยนแปลง ให้สอดคล้องกับความต้องการและความสามารถของบุคคลที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน 2. หลักสูตรกิจกรรมบำบัดทางการศึกษา เป็นหลักสูตรเพื่อบําบัดฟื้นฟู เตรียมความพร้อมทางด้านร่างกาย การเข้าถึงด้านการเรียนรู้ เช่น การฝึกฟังและพูด การใช้ภาษามือ การอ่านริมฝีปากเป็นต้น

ในกลุ่มบุคคลที่เป็นออทิสติกแต่ละคนมีความแตกต่างกันมาก บางคนที่ได้รับผลกระทบจากออทิซึมเพียงเล็กน้อย อาจมีพัฒนาการช้าด้านภาษาเพียงเล็กน้อย และมีปัญหาด้านการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมากกว่า บางคนอาจมีการใช้คำพูด ความจำ หรือทักษะทางด้านมิติสัมพันธ์ (Spatial Skills) อยู่ในระดับปกติหรือสูงกว่าระดับปกติ แต่จะมีปัญหาในด้านการคิด จิตนาการ หรือการร่วมเล่นเกมกับเพื่อน ๆ ในบางคนที่มีอาการรุนแรงกว่าอาจมีความต้องการความช่วยเหลือในด้านการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน เช่น การข้ามถนน การซื้อสินค้า