การสะกดตัวอักษรด้วยนิ้วมือ

ความหมายของการสะกดตัวอักษรด้วยนิ้วมือ

          การสะกดตัวอักษรด้วยนิ้วมือ คือ การสะกดตัวอักษรด้วยนิ้วมือเป็นวิธีการสื่อสารชนิดหนึ่งที่ใช้ในหมู่ผู้ที่สูญเสียการได้ยินหรือคนหูหนวกหรือบุคคลปกติที่ต้องการจะสื่อความเข้าใจกับคนหูหนวก แทนตัวพยัญชนะ สระวรรณยุกต์ ตลอดจนสัญลักษณ์อื่นๆของภาษาประจําชาติเพื่อการสื่อสารหรือการเขียนในอากาศนั่นเอง โดยทั่วไปแล้วตัวอักษรที่สะกดนิ้วมือของภาษาใดจะมีจํานวนเท่ากับตัวอักษรของภาษานั้น 

          ความเป็นมาของแบบสะกดนิ้วมือไทยคุณหญิงกมลา ไกรฤกษ์อดีตอาจารย์ใหญ่ในโรงเรียนเศรษฐเสถียร (สอนคนหูหนวกดุสิต) ได้กำหนดท่าสำหรับสะกดอักษรไทยด้วยนิ้วมือขึ้นใช้ในประเทศไทยเป็นคนแรก ในปีพ.ศ.2496 โดยดัดแปลงมาจากตัวสะกดนิ้วมืออเมริกันและได้ยึดหลักทางสัทศาสตร์ทั้งของภาษาไทยและภาษาอังกฤษคือพยัญชนะหรือเสียงสระในตัวใดในภาษาไทยที่ออกเสียงเหมือนหรือคล้ายคลึงกับเสียงพยัญชนะในภาษาอังกฤษก็ให้ใช้ท่าสะกดนิ้วมือเหมือนกัน เช่น K=ก , L=ล , J=จ , p=w ส่วนเสียงในภาษาไทยที่ไม่มีในภาษาอังกฤษ เช่นเสียง (ป) ดัดแปลงเป็นท่าพ+1 ซึ่งไม่มีในแบบนิ้วมือของอเมริกันนอกจากนี้ได้ค่านึงถึงความถี่ของการใช้ท่าภาษามือแทนเสียงนั้นอีกด้วยเช่นอักษรใดที่ปรากฏในพจนานุกรมว่าใช้มากก็ใช้ท่ามือง่ายส่วนอักษรไหนที่ความถี่ในการใช้น้อยก็ใช้ท่ามือยาก(หลายท่ามือ) เช่น “ส” ตามพจนานุกรมใช้มากกว่า “ศ” และ “ษ” ตามลําดับจึงกำหนดให้ “ส” ใช้ท่า “ศ” ใช้ท่า ศ+1,“ษ” ใช้ท่า ส+2 ในปี 2522 ได้เพิ่มตัวสะกดคือ ฏ = ต-5 และ “ๆ” “ฯ”