ประวัติความเป็นมาทางการศึกษา

      ถึงแม้ว่ามีการกล่าวถึงประวัติทางด้านออทิซึมในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา แต่ออทิซึมก็ไม่ได้เป็นที่รับรู้อย่างเป็นทางการ ซึ่งในเบื้องต้นยังคงมีความสับสนเกี่ยวกับออทิซึม โดยเรียกบุคคลที่มีอาการออทิซึมว่าเป็นบุคคลที่มีความผิดปกติทางจิต (Mental Disorder) หรือเป็นโรคจิตเภท (Schizophrenia) ในปี ค.ศ. 1912 ยูจีน บลิวเลอร์ (Eugene Bleuler) จิตแพทย์ชาวสวิสเซอร์แลนด์เป็นบุคคลแรกที่ชี้ให้เห็นรูปแบบของบุคคล ที่เป็นโรคจิตเภทว่ามีลักษณะที่หมกมุ่นกับตนเอง (Self-absorbed) และบลิวเลอร์เรียกบุคคลที่มีลักษณะหมกมุ่นกับตนเองว่า “ออทิซึม” (Autism) ซึ่งทำให้บลิวเลอร์เป็นบุคคลแรกที่ใช้คำว่า “ออทิซึม” แต่อย่างไรก็ตาม บลิวเลอร์ไม่ใช่เป็นบุคคลแรกในประวัติศาสตร์ของออทิซึมที่จำแนกบุคคลที่มีอาการออทิซึมออกจากบุคคลที่มีความผิดปกติทางจิตและโรคจิตเภท
      ในปี ค.ศ. 1943 ลีโอ คานเนอร์ (Leo Kanner) จิตแพทย์เด็กชาวออสเตรียน-อเมริกัน เป็นบุคคลแรกที่จำแนกออทิซึมออกจากความผิดปกติทางจิต คานเนอร์ได้อธิบายลักษณะของกลุ่มเด็ก 11 คนที่มีลักษณะเหมือนกัน คือมีปัญหากับการเปลี่ยนแปลง (Anguish with changes) มีปัญหากับการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม (Problems with social interaction) การเลียนเสียงคำพูดที่เคยได้ยินมาก่อน (Delayed echolalia) มีความจำดี (Good memory) มีอาการไวต่อสิ่งที่มากระตุ้นมากเกินไป (Overly sensitive to specific stimulants) หรือกับเฉพาะเสียงบางเสียง มีปัญหาเกี่ยวกับอาหาร (Problems with food) มีปัญหาด้านสัญชาตญาณ (Difficulty being spontaneous) มีศักยภาพทางสติปัญญาอย่างโดดเด่น (Notable intellectual potential) คานเนอร์ได้ให้คำนิยามพฤติกรรมของเด็กทั้ง 11 คน นี้ว่า “เออร์ลี อินแฟนไทล์ ออทิซึม” (Early Infantile Autism)
      ใน ค.ศ. 1944 ฮันส์ อัสเพอร์เกอร์ (Hans Asperger) กุมารแพทย์และจิตแพทย์ชาวออสเตรียน ได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับประสบการณ์กับกลุ่มเด็กที่เขาเรียกว่าโรคจิตออทิสติก (Autistic psychopaths) อัสเพอร์เกอร์ได้อธิบายลักษณะของเด็กกลุ่มดังกล่าวว่ามีลักษณะพิเศษหลายอย่างที่เหมือนกับเด็กกลุ่มที่คานเนอร์ศึกษา แต่อย่างไรก็ตาม อัสเพอร์เกอร์ มิได้กล่าวถึงลักษณะพิเศษประการหนึ่ง คือการเลียนเสียง
คำพูดที่เคยได้ยินมาก่อน แต่เขากลับอธิบายว่าเด็กกลุ่มดังกล่าว มีการพูดเหมือนกับ “เด็กไร้เดียงสา (Little grown-ups) นอกจากนี้ อัสเพอร์เกอร์ยังได้กล่าวถึงความงุ่มง่ามในด้านทักษะ การเคลื่อนไหวของเด็กกลุ่มดังกล่าวซึ่งแตกต่างจากเด็กทั่วไปในวัยเดียวกัน ทั้งนี้สาเหตุที่เรียกเด็กกลุ่มออทิสติกที่มีความสามารถสูงว่ากลุ่มอาการอัสเพอร์เกอร์ เนื่องจากฮันส์ อัสเพอร์เกอร์มีบทบาทสำคัญในประวัติของออทิซึม
      ในปี ค.ศ. 1960 จิตแพทย์ไมเคิล รัตเทอร์ (Michael Rutter) และคณะ ได้ร่วมกันทำวิจัยจนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ที่ได้ผลว่าพฤติกรรมที่ผิดปกติต่าง ๆ ที่เด็กออทิสติกแสดงออกมานั้น เป็นความผิดปกติของพัฒนาการที่สามารถสังเกตได้ตั้งแต่แรกเกิดจนถึงระยะแรกของวัยเด็ก สาเหตุมาจากความผิดปกติของหน้าที่ของสมองบางส่วนไม่ใช่มาจากการเลี้ยงดูของพ่อแม่ ทำให้พ่อแม่สบายใจขึ้น ในปีเดียวกันนี้ จิตแพทย์บางท่านมีความเห็นว่าโรคออทิซึมเป็นแบบหนึ่งของโรคจิตเภทในวัยเด็ก จนกระทั่งถึง ค.ศ. 1970 จิตแพทย์โคลวิน ชาวอิสราเอลและคณะ ได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างโรคออทิซึมกับโรคจิตเภทในวัยเด็กอย่างชัดเจน
      ในปี ค.ศ. 1967 บรูโน เบทเทลฮีม (Bruno Bettelheim) นักจิตวิทยาเด็กชาวออสเตรียน-อเมริกัน และนักเขียน ได้เขียนหนังสือชื่อ “The Empty Fortress” ภาวะออทิซึมในวัยทารก (Infantile autism) และจุดเริ่มต้นของการสนใจตัวเอง (Birth of the self) ในงานเขียนดังกล่าว เบทเทลฮีม อธิบายถึงการบำบัดสามชนิดสำหรับเด็กที่เขาเรียกว่า ออทิสติก โดยเบท เทลฮีม ได้กล่าวว่า โรคออทิสติก (Autistic disorder)
มีสาเหตุจากการป่วยของมารดา ซึ่งทำให้เขามีความเชื่อว่าผู้ปกครองไม่ควรมีส่วนร่วมในการบำบัดลูกออทิสติก ด้วยการขาดความเข้าใจที่ถูกต้องดังกล่าวได้ส่งผลให้ผู้ปกครองส่วนใหญ่มีความรู้สึกผิดและบางครั้งก็ได้รับคำตำหนิว่าเป็นต้นเหตุของความบกพร่องของลูก
      ในปี ค.ศ. 1970 ความรู้และงานศึกษาวิจัยเกี่ยวกับออทิซึมได้ขยายไปถึงประเทศสวีเดน โดยมูลนิธิเอริกาในประเทศสวีเดนได้เริ่มจัดการศึกษาและการบ าบัดสำหรับเด็กออทิสติก จากการศึกษาวิจัยในประเทศสวีเดนได้พบว่า ออทิซึมมีความซับซ้อนกว่าที่เคยรับรู้มาก่อนหน้านี้ ซึ่งช่วยน านักวิจัยก้าวไปสู่แนวทางใหม่ในการทำวิจัยเกี่ยวกับออทิซึม ซึ่งเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ออทิซึมที่นักวิจัยพบว่าอาการออทิซึมเกิดจากหลายสาเหตุ มิใช่เกิดจากสาเหตุใดสาเหตุหนึ่ง
      ในปี ค.ศ. 1980 มีการศึกษาวิจัยด้านออทิซึมอย่างจริงจัง และนักวิจัยหลายท่านเชื่อว่าออทิซึม มีความเกี่ยวข้องกับความผิดปกติของระบบประสาท ซึ่งบางครั้งอาจมีสาเหตุร่วมกับปัจจัยทางพันธุกรรม เช่น ความผิดปกติของโครโมโซม (Chromosomal aberrations) การรบกวนต่อการเผาผลาญ (Metabolic disturbances) หรือการเจ็บป่วย (Illness)
      ปี พ.ศ. 2537 ออทิสติกจัดอยู่ในกลุ่มการวินิจฉัยโรคที่เรียกว่า “Pervasive Developmental Disorders” ตามเกณฑ์คู่มือการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช ของสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน ฉบับที่ 4 (DSM-IV, 1994) และปรับปรุง ปี พ.ศ. 2543 (DSM-IV-TR, 2000) ส่วนเกณฑ์การวินิจฉัยโรคขององค์การอนามัยโลก ฉบับที่ 10 ปรับปรุง ปี พ.ศ. 2554 (ICD-10, 2011) ก็ใช้ชื่อเดียวกันและใช้ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
      เนื่องจากความรู้เกี่ยวกับออทิสติกมีมากขึ้นจากผลการรวบรวมงานวิจัยทั่วโลก ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงเกณฑ์การวินิจฉัยโรคใหม่ ซึ่งต่างไปจากเดิมพอสมควร และเรียกชื่อเดียวกันในทุกกลุ่มย่อยคือ เรียกว่า “Autism Spectrum Disorder” เป็นเกณฑ์ตามคู่มือการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช ของสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน ฉบับที่ 5 (DSM-5) ซึ่งจะใช้อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2556 (นพ.ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา, 2556)